رباعیات حضرت امام خمینی

درِ وصل

اى دوست، ببین حال دل زار مرا       ویـن جانِ بلا دیده بیمار مرا

تا کى درِ وصلِ خود به رویم بندى؟     جانا، مپسند دیگر آزار مرا

 

طفل طریق

  اى پیـــرطـــــــــریق، دستگیرى فرما!      طفلیم در این طریق پیرى فرما

فرسوده شدیم و ره به جایى نرسید       یارا، تو درین راه امیرى فــــرما!

 

باده اَلَست

هشیارى من بگیر و مستم بنما             سر مست ز بـــــــاده الستم بنما

بر نیستیم فزون کن، از راه کَرم              در دیده خود هر آنچه هستم، بنما

 

هیهات

 فاطى تو و ره به کوى دلبر؟ هیهات!          نظّاره گرىِّ روى دلبــــــر؟ هیهات!

این راه، رهى نیست که پیمایى تو          جبریل در آن فکنده شهپر، هیهات!

 

جمهورى اسلامى

جمهورى اسلامى ما جـــــاوید است          دشمن ز حیات خویشتن، نومید است

آن روز که عالم ز ستمگر خالى است         ما را و همه ستمکشان را عید اس

 

فریاد

از درد دلم، بجز تو کى با خبر است؟          یا با من دیوانه که در بام و در است؟

طغیان درون را به که بتوانـــم گفت؟           فریاد نهان را به دل کى اثر است؟

چراغ فطرت

فاطى که به قول خویش، اهل نظر است      در فلسفه کوششش بسى بیشتر است

باشد که به خــــــود آید و بیـــــدار شود        دانـــــد که چـــراغ فطرتش در خطر است

 

فریاد ز من

اى پیر، هواى خانقاهم هوس است            طاعت نکند سود، گناهم هوس است

یاران همه سوى کعبه، کردند رحیل             فریاد ز من، گناهگاهم هوس است!

 

جمهورى ما

  جمهورى ما نشانگر اسلام است                افکارِ پـــلیدِ فتنه جـــویان، خـــام است

ملّت به ره خویش جلو مى‏تازد                  صدام به دست خویش در صد دام است

 

ما عرفناکَ

فاطى که ز من نامه عرفانى خواست         از مورچه‏اى، تخت سلیمانى خواست

گــــویى نشنیده ما عرفناک از آنک          جبریل از او نفخه رحمــــانى خواست

 

تشنه پاسخ

اى دوست، هر آنچه هست، نورِ رُخ تو است       فریاد رس ِ دل، نظرِ فرّخ تو است

طى شد شب هجر (قدر) و مطلع فجر نشد       یارا! دل مرده، تشنه پاسخ تو است

 

پرچم

این عید سعید، عید حزب اللّه است        دشمن زشکست خویشتن، آگاه است

چــــون پرچم جمهورى اسلامى ما          جــــــاویـــــد به اسمِ اعظمِ اللّه است

 

دُرّ یتیم

فاطى که به نور فطرت، آراسته است        از قید حجاب عقل، پیراسته است

گویى که ز بحر نور سلطانى و صدر       این دُرّ یتیم پاک برخاسته است

طوطى وار

فاطى که به دانشکده ره یافته است          الفاظى چند را به هم بافته است

گویى که به یک دو جمله طوطى وار           سوداگرِ ذاتِ پاکِ نایافته است

 

 

مهمان

هر ذرّه در این مزرعه، مهمان تو هست        هر ریش دلى بحق، پریشان تو هست

کس را نتوان یافت که جویاى تو نیست        جوینده هر چه هست، خواهان تو هست

 

ایمان

آن را که زمین و آسمانش جا نیست             بر عرش برین و کرسى‏اش ماوا  نیست

اندر دل عاشقش بگنجد، اى دوست             ایمان است این و غیر از این معنا نیست

خرداد 1363

 

عشق

آن دل که به یاد تو نباشد، دل نیست               قلبى که به عشقت نتپد جز گِل نیست

                                                    آن کس که ندارد به سر کوى تو، راه                   از زندگى بى ثمرش حاصل نیست

 

شیرین

  در محفل دوستان، بجــز یاد تو نیست              آزاده نــــــــباشد آنـــــکه آزاد تــــو نیست

شیرین لب و شیرین خط و شیرین گفتار         آن کیست که با این همه، فرهاد تو نیست؟

 

افسوس

افسوس که عمر در بطالت بگذشت                 با بارِ گنه، بدونِ طاعت بگذشت

فــــــــــردا که به صحنه مجازات روم                   گویند که هنگام ندامت بگذشت

 

گمان

  افسوس که ایّام جــــوانى بگذشت           حالى نشد و جهان فــانى بگذشت

مطلوب همه جهانْ نهان است، هنوز        دیدى همه عمر در گمانى بگذشت؟

 

هستىِ دوست

  جز هستىِ دوست در جهـــــــان، نتوان یافت         در نیست نشانه‏اى ز جان نتوان یافت

در خانه اگر کس است، یک حرف بس است       در کوْن و مـــکان به غیر آن نتوان یافت

 

 

نتوان یافت

با فلسفه، ره به سوى او نتـــــوان یافت               با چشم علیل، کوى او نتوان یافت

این فلسفه را بِهِل که بى شهپر عشق                اشراقِ جمیلِ روىِ او نتــوان یافت

 

طریق

فاطى که طریق ملکوتى سپرَد                خواهد ز مقام جبروتى گذرَد

نابینایى است کو ز چاه ناسوت                بى راهنما به سوى لاهوت روَد

 

فنا

صوفى، به ره عشق، صفا باید کرد        عهدى که نموده‏اى، وفا باید کرد

تا خویشتنى، به وصل جانان نرسى       خود را به ره دوست، فنا باید کرد

 

حذر

فاطى، به‏سوى دوست سفر باید کرد       از خویشتنِ خـــویش گذر بایـــــد کرد

هر معرفتى کـــه بوىِ هستىِ تو داد         دیوى است به ره، از آن حذر باید کرد

 

سفر

 از هستى خویشتن، گذر باید کرد         زین دیو لعین، صرف نظر باید کرد

گــــــر طالب دیــــدار رخ محبوبى           از منـــــزل بیگانه سفر باید کرد

 

حجاب اکبر

فاطى که به علم فلسفه مى‏نازد         بر علــــــم دگـــر به آشکارا تازد

ترسم که در این حجاب اکبر، آخر          غافل شود و هستى خود را بازد

 

راه

 فصلى بگشا که وصف رویت باشد          آغــــازگر طُـــــرّه مــویـــــــت باشد

طومــار علوم و فلسفه درهم پیچ             یارا، نظرى که ره به سویت باشد

 

 

      نشان

  فاطــــى گُل بوستان احمـــــــد باشد          فرزنــــد دلارام محمّد باشد

گفتار من از نشانِ سلطانى و صدر        در جبهه سعد او مویّد باشد

 

عید

این عید سعید، عید اسعد باشد           ملّت به پنـاه لطف احمد باشد

بر پرچم جمهورى اسلامـــى ما             تمثال مبارک محمّد(ص) باشد

 

عارف

  آن کس که به زعم خویش، عارف باشد       غـــــــوّاص به دریاى معارف باشد

روزى اگــــــــــــر از حجاب آزاد شــــــود       بیند که به لاک خویش واقف باشد

 

قبله

ابـــــــــروى تو قبله نمازم باشد          یــــــــاد تو گره‏گشاى رازم باشد

از هر دو جهان، برفکنم روى نیاز         گر گوشه چشمت به نیازم باشد

 

پریشان

تا تکیه‏گهت عصاىِ برهان باشد          تا دیدگهت کتابِ عــــرفان باشد

در هجر جمال دوست تا آخرِ عمر         قلب تو دگرگون و پریشان باشد

 

رها باید شد

  از هستــــــــــــىِ خویشتن، رها باید شد        از دیو خودىّ خود، جدا باید شد

آن کس که به شیطان درون سرگرم است       کى راهى راه انبیا خواهد شد؟

 

جلوه حق

موسى نشده، کلیم کى خواهى شد؟     در طور رهش، مقیم کى خواهى شد؟

تا جلــــــــــوه حق، تو را ز خود نرهاند       با یار ازل، ندیــــــــم کى خواهى شد؟

 

 

فلسفه

فاطى که فنون فلسفه مى‏خواند         از فلسفه فا و لام و سین مى‏داند

امیّد مـــن آن است که با نورِخدا          خـــــــــود را ز حجاب فلسفــــــه برهاند

 

حجاب

آنان که به علم فلسفه مى‏نازند            بر علم دگــــــــــر به آشکارا تازند

ترسم که در این حجاب اکبر، آخر           سرگرم شوند و خویشتن را بازند

 

جفا

  فــــــــولاد دلى که آه، نرمش نکند          یا ناله دلسوخته گرمش نکند

طوقى ز جفا فکنده بر گردن خویش         آزار دلم، دچــار شرمش نکند

 

لَن تَرانى

تا جلوه او جبـــــــال را دَک نکند         تا صَعْق، تو را ز خویش مُندَک نکند

پیوسته خطاب لَن تَرانى شنوى         فانى شو تا خود از تو منفک نکند

 

همراز

آن شب که همه میکده ها باز شوند         یارانِ خــــرابات هـــــم آواز شوند

فــــــــارغ ز رقیب، در کنـــــارِ محبوب  &nb

/ 1 نظر / 12 بازدید
موحد

خداوند مقرب ترین بندگان خویش را از میان عشاق بر می گزیند شهید سید مرتضی آوینی